Sentidokomon

By Teofila Rance

Kung aking babalikan, panahon na nagdaan

Hindi ko ninais na mangibang bayan

Katwiran ko mayroon namang pinag-aralan

Na aking magamit sa sariling bayan

Nguni’t sa ating bayan, minsan may palakasan

Paghahanap ng trabaho di ba’t swertihan lang?

Kung papalarin kang matanggap sahod ay pagtiisan

Dahil mahal ang bilihan kita’y kokonti lang

Ako’y pinalad sa bansang ito’y makarating

Upang dito’y hanapin kapalarang pinagkait sa akin

Pangungulila sa mahal sa buhay aking titiisin

Upang pangarap sa buhay aking maaangkin.

Dati’y lapis at papel ang tanging dala-dala

Ngayon naman walis at basahan ang hawak na

Sa Pilipinas ang tawag sa akin ay “ma’am�

Pero dito ako’y hamak na katulong lamang

Oo nga’t alila lamang dito sa ibang bayan

Nguni’t walang dahilan upang ako’y pagtawanan

Aanhin ko naman ang trabahong opisina

Kung kakalam-kalam naman itong aking sikmura?

Pangingibang-bansa di ko pinagsisisihan

Dahil di naman alipin kung itinuturing ni Madam

Edukasyong angkin, di naman kinakalawang

Sapagka’t ito’y tanging yaman dala kahit saan.